Είχα μια κρυφή ελπίδα (δεν ξέρω κιόλας γιατί, τι με νοιάζει σε τελική ανάλυση;), ότι κάτι θα σκαρφιζότανε, για να το αποφύγει. Στο κάτω κάτω, ο σαφώς δεξιότερός του Καραμανλής, (ο ορίτζιναλ), είχε πατεντάρει την "καθυστερημένη άφιξη".

Ελεγα ότι τώρα που το κλίμα θα τον βόηθαγε, θα είχε το κουράγιο να μην την πατήσει έτσι, απ'την αρχή. Τίποτα!

Και τόπε και έσκυψε το κεφάλι σ'αυτόν που πραγματικά κάνει κουμάντο στην Ελλάδα, 5-6 χρόνια τώρα.

Και τελικά, ναι μεν ο Κάρολος Παπούλιας μπορεί να "πιστεύει σε ένα θεό, πατέρα παντοκράτορα", δικαίωμά του είναι, αλλά εγώ δεν πιστεύω σ'αυτόν τον πρόεδρο της Ελλάδας. Δικαίωμά μου είναι!